سلام به همه منتظرین حضرت قائم (عج):

 (برایم دعا کنید.)

این مطلب رو به مناسبت ولادت بانوی دوعالم حضرت فاطمه زهرا (س) و روز مادر انتخاب کرده ام امید است که خوشتان بیاید.

«اللهم ارزقنی شهادت فی سبیل الله»

گل حجاب، عطر عفاف

هيچ باغباني را سرزنش نمي كنند كه چرا دور باغ خود حصار و پرچين كشيده است،

چون باغ بي ديوار، از آسيب مصون نيست و ميوه و محصولي براي باغبان نمي ماند.

هيچ كس هم با نام و بهانه «آزادي» ديوار خانه خود را بر نمي دارد و شبها در حياطش

را باز نمي گذارد، چون خطر رخنه دزد، جدي است.

هيچ صاحب گنج و گوهري هم، جواهرات خود را بدون حفاظ، در معرض ديد رهگذران

نمي گذارد تا بدرخشد، جلوه كند و چشم و دل بربايد، چون خود جواهر ربوده مي شود.

هر چيز كه قيمتي تر باشد، درصد مراقبت از آن بالاتر مي رود.

هر چه كه نفيس تر باشد، بيم ربودن و غارت بيشتر است و مواظبت لازمتر.

مگر نه اينكه آثار نفيس خطي را در موزه ها و ويترينها مي گذارند، تا با لمس دستهاي

اين و آن، خراب نشود و از ارزش نيفتد؟!

اينها همه، فرمان عقل است و اقتضاي تجربه.

اگر در شيشه عطر را باز بگذاري، عطرش مي پرد.

اگر رشته مرواريد را در كمد و صندوق نگذاري و در آن را نبندي، گم مي شود.

اگر در مقابل پنجره خانه ات، توري نزني، از نيش پشه ها و مزاحمت مگسها در

 امان نخواهي بود.

وقتي راه ورود پشه ها را مي بندي، خود را «مصون» ساخته اي، نه «محدود»

و زنداني.

وقتي در خانه را مي بندي، يا پشت پنجره اتاقت پرده مي آويزي، خانه خود را از

ورود بيگانه و نگاههاي مزاحم در پناه قرار داده اي، نه كه خود را در قيد و بند

و حصار افكنده باشي.

اين را هم عقل و تجربه ات فرمان مي دهد.

قرآن هم مي گويد: زنان خودآرايي و خودنمايي و عشوه گري نكنند، تا مورد آزار

 بيماردلان قرار نگيرند. (ر.ك: «فَلا تَخضَعنَ بِالقَولِ فَيَطمَعَ الّذي في قلبهِ مرضٌ»

(احزاب، آيه 32 و 33 ؛ نيز نور آيه 30 و 31)

اگر براي ايمني از خطرها و آسودگي از مزاحمان، خود را بپوشانيم، نه كسي

ايراد مي گيرد، و نه اگر هم ايراد بگيرد، اعتنا مي كني چرا كه سخنش را بي

منطق و ناآگاهانه مي داني و مي بيني.

اينكه: «دل بايد پاك باشد»، بهانه اي براي گريز جاهلانه از همين مصونيت

است و آويختن به شاخه «لاقيدي»، وگرنه از دل پاك هم نبايد جز نگاه و رفتار

 پاك برخيزد.

ظاهر، آيينه باطن است و ... «از كوزه همان برون تراود كه در اوست».

زن، به خاطر ارزش و كرامتي كه دارد، بايد محفوظ بماند و خود را حراج نكند

و در بازار سوداگران شهوت خود را به بهاي چند نامه و نگاه و لبخند، نفروشد.

زن به خاطر لطافتي كه دارد، نبايد در دست هاي خشن كامجويان ديوسيرت، كه

نقاب مهرباني و عشق به چهره دارند، پژمرده شود و پس از آنكه گل عصمتش

را چيدند او را دور اندازند يا زير پايش له كنند.

زن به خاطر عصمتي كه دارد و ميراث دارِ پاكي مريم است، نبايد بازيچه

هوس و آلوده به ويروس گناه شود.

گوهر عفاف و پاكي، كم ارزش تر از طلا و پول و محصول باغ و وسايل

خانه نيست.

دزدان ايمان و غارتگران شرف نيز فراوانند.

سادگي و خامي است كه كسي خود را در معرض ديد و تماشاي نگاه هاي

مسموم و چشم هاي ناپاك قرار دهد و به دلبري و جلوه گري بپردازد و خيال كند

بيماردلان و رهزنان عفاف را به وسوسه نيم اندازد و از زهر نگاه ها و

نيش پشه هاي شهوت در امان مي ماند.

هر شاخه كه از باغ برون آرد سر در ميوه آن طمع كند راهگذربعضي از «نگاه»ها،

ويروس «گناه» منتشر مي كنند و بعضي از چهره ها حشره مزاحمت جمع مي كنند.

تاريخچه اندلس و شكست مسلمانان و سقوط تمدن اسلامي در اسپانيا، مگر جز به

خاطر هجوم فساد غربي به كانون عفاف و تقوي مسلمانان بود؟!

خراب كردن همه ديوارها و برداشتن همه پرده ها و بازگذاشتن همه پنجره ها

نشانه تيره انديشي است، نه روشن فكري! علامت جاهليت است، نه تمدن.

مي گويي نه؟ به طومار كساني نگاه كن كه پس از رسوايي و بي آبرويي با دو دست

پشيماني بر سر غفلت خويش مي زنند و بر جهالت خود لعنت مي فرستند.

كسي كه از «جماعت رسوا» نگريزد «رسواي جماعت» مي شود!

آنكه ايمان را به لقمه اي نان مي فروشد،

آنكه يوسف زيبايي را با چند سكه قلب عوض مي كند،

آنكه «كودك عفاف» را جلوي صدها گرگ گرسنه مي برد و به تماشا مي گذارد،

 روزي هم «پشت ديوار ندامت»، اشك حسرت بر دامن پشيماني خواهد ريخت،

 در آخرت هم به آتش بي پروايي خود خواهد سوخت.

از اول كه جامه عفاف، سفيد و شفاف است، نبايد گذاشت چرك آبه گناه بر آن بپاشد.

از اول بايد مواظب بود اين كاسه چيني نشكند و اين جام بلورين تَرَك برندارد.

از اول نبايد به پاي بيگانه، اجازه ورود به مزرعه نجابت داد، كه بوته هاي نورس

عصمت را لگدمال كند.

ولي ... گريه بي حاصل است و بي ثمر، وقتي شاخه شكست و گل چيده شد!!

به نقل از كتاب «از همدلي تا همراهي»

مدرك دوازده امام در منابع اهل سنت 

در روايات فراواني از منابع اهل سنت و بيشتر از آن در منابع شيعه آمده است که خلفا و جانشينان پيامبر(ص) دوازده نفرند، در برخي از آنها، اسامي دوازده نفر آمده که همان دوازده امام شيعه هستند و روايات مطلقه که فقط گفته دوازده نفر جانشين پيامبر(ص) هستند نيز جز بر مذهب شيعه دوازده امامي قابل توجيه نيست، همچنان که برخي دانشمندان منصف اهل سنت به اين مسئله اعتراف کرده  اند.

بسياري بر اين باورند که انتخاب امامان دوازده گانه با نام و نشان به امر الهي توسط پيامبراکرم(ص) اختصاص به منابع شيعه دارد و فقط در مدارک آنها اين مطلب آمده و در منابع و روايات اهل سنت به اين دو تصريح نشده است. ولي اين پندار ناصحيح است در منابع و روايات اهل سنت نيز به اين مسئله اشاره و گاه تصريح شده است که به نمونه هايي اشاره مي شود.