فايده صلوات!

      

حتما در مورد صلوات فضائل زيادي شنيده ايد يا سؤالات زيادي به گوشتان رسيده، اما تا حالا در مورد فايده صلوات سؤالي شنيده ايد؟ يا حرفي يا ... . به سؤال و پاسخ زير توجه كنيد!

سؤال:

فايده صلوات بر خاندان پيامبر(ص) چيست؟ آنها كه نيازي به درود و صلوات ما ندارند؟

پاسخ:

علامه طباطبايي(ره) فرمودند: «صلواتي كه ما مي فرستيم اولا از خودمان چيزي اهدا نمي كنيم بلكه به خدا عرض مي كنيم و از او مي خواهيم كه بر پيامبر(ص) وخاندانش رحمت ويژه بفرستد. ثانيا گرچه اين خاندان نسبت به ما محتاج نيستند ولي به ذات اقدس الله كه نيازمندند و بايد دائما فيض الهي بر آنها نازل شود.

ما با اين صلوات در واقع خود را به اين خاندان نزديك كرده ايم. صلوات هم ادب ما را ثابت مي كند و الا ما كه از خودمان چيزي نداريم بلكه از ذات اقدس الله مسئلت مي كنيم بر مراتب و درجات اين بزرگواران بيفزايد و همين عرض ادب براي ما تقرب است. (برگفته از سايت اسراء، جوادي آملي)

  جاوید الاثر

حاج احمد متوسليان

تولد: 15 فروردين 1332، تهران

اسارت: 14 تير 1361، جنوب لبنان - فرمانده لشگر 27 محمدرسول الله صلي الله عليه وآله - دانشجوي مهندسي برق دانشگاه علم و صنعت - سرداري كه اسراييلي ها از ما ربودند...

 دانشگاه علم و صنعت، دو سال برق خواند؛ آن قدر تودار بود كه خانواده اش نمي دانست دانشجو است. حتي وقتي خبر دستگيريش را شنيدند، باورشان نمي شد. مادر رفته بود ملاقات، ديده بود ضعيف شده كبودي دست هايش را هم ديده بود.

- احمد جان، دستات چي شده؟

خنديده بود.

- تو رو به خدا بگو.

- جاي دست بنده. مي بندن دو طرف تخت، شلاقم مي زنن، تقلا مي كنم كه طاقت بياورم.

ساكت شده بود. بعد باز گفته بود «نگران نباش، خوب مي شن»

 شايعه كرده بودند احمد منافق است. وقتي بهش مي گفتي، مي خنديد. از دفتر امام خواستندش.

گران بود. مي گفت «تو اين اوضاع كردستان، چه طوري ول كنم و برم؟» بالاخره رفت.

وقتي برگشت، از خوشحالي روي پا بند نمي شد. نشانديمش و گفتيم تعريف كند. باورم نمي شد برم خدمت امام. امام پرسيدند احمد، به شما مي گويند منافق هستي؟ گفتم بله از اين حرفها زياد مي زنن، سرم را انداختم پايين. امام گفتند برگرد و همان جا كه بودي محكم بايست.

راه مي رفت و مي گفت «از امام تأييديه گرفتم.»

 حاجي داشت گريه مي كرد. از يكي پرسيدم «چي شده؟»

گفت: «يه نفر بالاي كوه دستش تركش خورده بود. نتونستن اون بالا كاري بكنن، دستش قطع شد.» بي صدا اشك مي ريخت.

 فرمانده لشكر بود. خودش مي رفت شناسايي؛ وجب به وجب منطقه را مي خواست دقيقاً بداند كه بچه ها بايد كجا بروند و چه طوري عمليات كنند.

شب، ما را توي ميدان صبحگاه دو كوهه جمع كرد. به خط شديم.

گفت «حالا تا پونصد مي شمرم، سينه خيز بريد. ديشب كه شناسايي رفته بوديم، شمردم، بايد همين قدر بريد تا از ديد دشمن خارج شيد»

از سنگر رفت بيرون وضو بگيرد. براي عمليات مهمات كم داشتند. رفته بود تو فكر. پيرمردي آمد و كنارش ايستاد. لباس بسيجي تنش بود.

فكر مي كرد قبلاً جايي ديده اش، اما هر چه فكر مي كرد يادش نمي آمد كجا پيرمرد بهش گفته بود «تا ائمه را داريد، غم نداشته باشيد. تو اين عمليات پيروز مي شيد. عمليات بعدي هم اسمش بيت المقدسه. بعد هم تو مي ري لبنان. ديگه هم برنمي گردي.»

گريه مي كرد و براي من تعريف مي كرد.

 - ترور اين روزا زياد شده...

- كاش حداقل يكيمون اسلحه برمي داشت.

- لازم نيست.

- به شوخي گفتم «حاجي حالا كه اجازه نمي دين اسلحه برداريم، لااقل يه جايي نگه دارين پياده شم. يه قرار فوري دارم بايد بهش برسم.»

برگشت زل زد توي چشم هام.

- من كه نمي ترسم طوريم بشه... شما اگه مي ترسين، اسلحه بردارين. اگر هم دوست دارين، پياده بشين. من از خدا خواستم به دست شقي ترين آدماي روي زمين شهيد بشم، اسرائيلي ها، مي دونم كه قبول مي كنه.

 بسيجي چشم دوخت به سمتي كه حاجي مي آمد. آن قدر خسته بود كه چشم هايش را با چوب كبريت باز نگه داشته بود.

- خسته نباشي.

- خيلي ممنون. ايشالا فردا با يه خواب ناز تلافي مي كنيم.

حاجي دستش را گرفت و از سينه كش خاكريز كشيدش بال. با انگشت جايي در آن دورها رانشان داد، سمت غرب.

گفت«هر وقت پرچمت رو بردي و اون جا كوبيدي، مي توني بري بخوابي.»

پرسيد «كجا؟»

- اون جا، آخر افق.

(برگرفته از سايت: www.mokatebe.com)